فایل etc/fstab/ : در زمان راه اندازی سیستم همه پارتیشن هایی از سیستم را که می خواهیم پس از ورود به سیستم در اختیار سایر کاربران قرار گرفته و روی سیستم mount شوند در قالب مشخصی داخل این فایل قرار می دهیم. علاوه بر این فایل فایل دیگری به نام mtab در شاخه etc/ وجود دارد که تمامی دستگاه هايى كه هم اکنون روى سيستم سوار شده اند را نمايش مى دهند. تفاوت اين دو فايل در اين است كه محتويات mtab به طور پويا تغيير مى كند اما فايل fstab به اين گونه نبوده و پيكربندى داخل آن با هر بار راه اندازى به سيستم اعمال مى شود. تنها كاربرى كه قدرت ويرايش كردن فايل fstab را داراست، كاربر ريشه است. اجزاى اصلى اين فايل در 6 ستون قرار مى گیرند كه در زير نمونه اى از اين فايل را مى توانيد مشاهده كنيد:

LABEL=/1 / ext3 defaults 1 1

dev/hda1 /boot ext3 defaults 1 2

dev/hda6 /home ext3 defaults,acl 1 2

proc /proc proc defaults 0 0

sysfs /sys sysfs noauto 0 0

همان طور كه مشاهده مى كنيد، ستون اول نام وسيله يا برچسب پارتیشن در شاخه dev/ و ستون دوم نقط اتصال آن را در سيستم فايل نشان مى دهد. در ستون سوم نوع سيستم فايل پارتيشن مربوطه و در چهارمين ستون پارامترهايى كه از آنها در اتصال پارتيشن به نقطه مربوطه استفاده مى شود، درج مى شود. دو ستون آخر وضعيت ساخت core dump و كنترل كردن پارتيشن ها در زمان راه اندازى سيستم را انجام مى دهند. در صورتى كه قصد داريد كاربران قابليت دسترسى به پارتيشن خاصى را در زمان راه اندازى سيستم نداشته باشند، كافى است در بخش پارامترهاى مربوط به آن در ستون چهارم فايل fstab عبارت noauto را درج كنيد. جهت سوار كردن پارتيشن هاى سيستم پس از راه اندازى سيستم به نقاط اتصال از پيش تعيين شده بايد از فرمان mount استفاده كنيم كه در ادامه به بررسى اين فرمان مى پرد ا زيم.

فرمان mount: به منظور دسترسى به ساير قطعات سخت افزارى و اتصال آنها به سيستم از اين دستور استفاده مى كنيم. شكل كلى دستور به صورت زير است:

# mount [-t fs_type] device_path mount_point_directory

t-: براى تعيين نوع فايل سيستم استفاده مى شود كه یک سوئیچ اختيارى است.

mount_point_directory : شاخه اى كه قرار است وسيله مورد نظر را به آن سوار كنيم.

از جمله گزینه هايى كه در زمان اتصال یک وسيله مانند یک پارتیشن مى توان آنها را اعمال كرد مجوزهاى خواندن و نوشتن برروى وسيله مورد نظر پس از اتصال آن است كه در فرمان با سوئیچ o- مشخص مى شوند و به شكل زير هستند:

mount -o ro #

 موجب اتصال پارتيشن به شكل فقط خواندنى مى شود.

mount -o rw #

 موجب اتصال پارتيشن به صورت خواندنى/ نوشتنى مى شود.(پيش فرض)

# mount -o ro /dev/sdb /mnt

اين مثال نشان مى دهد كه چگونه مى توان دیسک سخت اسكازى دوم سيستم را به صورت فقط خواندنى به شاخه mnt/ سوار كرد.

# mount -w -o remount /dev/hda1

در اين مثال پارتيشن dev/hda1/ در محل اتصال قبلى خود با مجوز خواندن و نوشتن مجدا mountمى شود.

فرمان umount : عموما اين دستور جهت قطع ارتباط یک وسيله يا پارتيشن سوار شده به سيستم به كار مى رود. اين امر بيشتر جهت بالا بردن امنيت اطلاعات و عدم دسترسى ساير كاربران و برنامه هاى در حال اجرا به پارتيشن مورد نظر به كار مى رود. شكل كلى اين دستور عبارت است:

# umount device_name

به جای نام وسيله مى توان نقط اتصال را نيز به عنوان ورودى به آن داد. در صورت پياده كردن یک دستگاه درحين انجام عمليات خاص، هيچ نرم افزار يا برنامه كاربردى يا حتى سيستم عامل نيز به آن منبع دسترسى نخواهند داشت. همچنين درصورت پياده كردن یک دستگاه، تمام فرايندهاى مربوط به آن دستگاه چنانچه بالا باشند از بين خواهند رفت. در صورتى كه هنگام پياده كردن یک پارتيشن پيغامdevice busy را دريافت كرديد، بايد همه فرايندهايى كه هم اکنون در حال استفاده از پارتيشن يا دیسک مورد نظر هستند را از بين ببريم و سپس آن را پياده كنيم كه اين كار توسط فرمان fuser انجام مى گیرد و به شكل زير است:

# fuser -km /dev/sda

# umount /dev/sda

توسط دستور fuser/ تمام فرآيندهاى مربوط به وسيله سوار شده kill مى شوند و سپس وسيله از حالت سوار بودن (mount) خارج مى شود.

Automount : يكى از امكانات جديدى كه در هسته 2.6 لينوكس ظهور پيدا كرد، سرويسى به نام automount بود كه قابليت اتصال و قطع اتصال خودكار منابع ذخيره سازى سيستم را ميسر مى كرد. بدين وسيله منابع سيستم (در زمانى كه به پارتیشن هاى اتصال يافته نيازى نداريم) توسط دیگر فرايندهاى سيستمى مورد استفاده قرار مى گیرند و بازدهى سيستم از اين طريق افزايش مى يابد. فايل هاى اصلى پيكربندى اين سرويس در شاخه etc/ قرار داشته و به شرح زير هستند.

/etc/auto.master

/etc/auto.misc

فايل مربوط به راه اندازى اين سرويس نيز autofs بوده و در مسير etc/init.d/ قرار دارد.